Zaskakujący powrót nad francuskie żywopłoty i łąki
Rolnicy, wędrowcy i miłośnicy ptaków niemal stracili go z oczu — a teraz ten niepozorny drapieżnik znów daje o sobie znać. Gatunek coraz częściej wybiera południe Francji, co jest doskonałą wiadomością dla wszystkich, którzy cenią żywe żywopłoty i tradycyjne krajobrazy rolnicze.
Wraz z pierwszymi ciepłymi dniami wiosny dzierzba rudogłowa — mały, owadożerny ptak śpiewający o drapieżniczych skłonnościach — pojawia się ponownie nad francuską wsią. Po zimie spędzonej w Afryce przekracza Saharę, by gniazdować w Europie mniej więcej od połowy marca do września. Francja stanowi dla tego gatunku istotny obszar lęgowy, zwłaszcza w swoich południowych regionach.
Większość obserwacji pochodzi z takich obszarów jak Prowansja, Oksytania i części Akwitanii. To właśnie tam ptak odnajduje półotwarte krajobrazy, w których czuje się jak w domu: stare sady, drobne gospodarstwa rolne, żywopłoty, pasy krzewów i dzikie pastwiska.
Dzierzba rudogłowa to wędrowny ptak, który każdego roku pokonuje tysiące kilometrów — z afrykańskich sawann aż po francuskie żywopłoty i sady.
Ornitolodzy obawiali się, że gatunek ten stopniowo zniknie z Francji wskutek intensyfikacji rolnictwa i likwidacji żywopłotów. Tym bardziej obecny powrót jest wyjątkowo zaskakujący. Lokalne organizacje przyrodnicze odnotowują w najnowszych liczeniach lekki wzrost liczebności w miejscach, gdzie krajobraz jest mniej drastycznie przekształcany przez człowieka.
Elegancki myśliwy z dzikim charakterem
Dzierzba rudogłowa to nieduży ptak — około 19 centymetrów długości i mniej więcej 30 centymetrów rozpiętości skrzydeł. Mimo to robi imponujące wrażenie. Rdzawobrązowa głowa, czarna „maska" wokół oczu, ciemny grzbiet i jasny spód tworzą uderzający kontrast. Większość obserwatorów rozpoznaje go natychmiast, gdy siedzi na wystającym konarze lub słupku, wypatrując zdobyczy.
Jego zachowanie przypomina miniaturowego drapieżnika. Chętnie zajmuje eksponowane punkty obserwacyjne, lustruje otoczenie i błyskawicznie rzuca się na wszystko, co się porusza. W jego jadłospisie znajdziemy przede wszystkim:
- duże owady, takie jak chrząszcze, szarańcza i ważki
- małe gady i gryzonie
- dżdżownice i inne bezkręgowce
Charakterystyczną cechą tego gatunku jest nawyk nabijania zdobyczy na ciernie lub drut kolczasty — tworząc swoistą „spiżarnię". To właśnie ten zwyczaj sprawił, że dzierzba zyskała reputację bezwzględnego łowcy w miniaturowym wydaniu.
